وقتی برای نخستین ارائه مقاله بینالمللیام در کنفرانس سالانه «انجمن اروپایی مطالعات دین» به کشور استونی رفتم و در دانشگاه تارتو حضور یافتم، حقیقتاً حس کردم فصل نوینی در زندگی علمی من آغاز شده است. مشاهده گردهمایی دهها صاحبنظر و پژوهشگر از نقاط مختلف جهان در حوزه پژوهشی مورد علاقه من زیر یک سقف، تجربه بسیار جذابی بود. کنفرانس هر روز رأس ساعت و با نظمی مثالزدنی در تالار عمومی برگزار میشد و جمعیت کثیری میآمدند تا شنونده سخنرانیهای اساتید برجسته و سرشناس این حوزه باشند. سپس نشستهای متعددِ تخصصی در اتاقهای جداگانه بهصورت همزمان شروع میشد و حاضران بنا به علاقه خود، نشست مورد توجهشان را انتخاب میکردند. نشستها در فضایی کاملاً آزاد و تعاملی برگزار میشد. پژوهشگران جدیدترین دستاوردهای خود را ارائه میکردند و حضار آنها را به نقد و پرسش می کشیدند.
ماجرای ولمعطلی
روشنترین بینشی که در آن همایش به دست آوردم، این بود که دانشجو و پژوهشگرِ علوم انسانی که پایش را از ایران بیرون نگذارد، جهانی نیاندیشد و به آکادمیای بینالمللیِ رشته تحصیلی خود مرتبط نباشد، رسماً ولمعطل است و آب در هاون میکوبد.
جهان امروز ما شدیداً آب رفته و کوچک شده است. من این واقعیتِ آبرفتگی و فشردگیِ زمان و مکان را بهترین تعریف جهانیشدن میدانم. در این جهانِ آبرفته، اگر دانشپژوهی همچنان و تنها در قالب مرزهای سرزمینی و جغرافیایی بیاندیشد، اگر از تازههای نشر جهانی در رشته خود آگاه نباشد، اگر نداند چه اساتید برجستهای بر چه موضوعاتی تمرکز یافتهاند و اگر خبردار نشود در دانشگاههای مطرح جهان چه میگذرد و جدیدترین دستاوردهای علمی چیست، بیشک از قطار پرشتاب پیشرفت علم جا مانده و دچار رکود و ایستایی میشود.
سری میان سرها
دانشجویی که میخواهد بدرخشد و سری در سرها درآورد، از همان ابتدا باید نگرش جهانی داشته باشد، بلندپرواز باشد، افقهای دوردست را ببیند و خود را در چارچوب تنگ مرزهای سرزمینی محدود نسازد. باید جهانی بیاندیشد و جهانی عمل کند و برای حضور در آکادمیای بینالمللی برنامه داشته باشد.حضور موفق در آکادمیای علوم انسانی یک مهارت است؛ مهارتی که باید آموخت، علیالخصوص از کسانی که در این زمینه تجربه زیسته دارند. کسانی که این راه را پیشتر رفتهاند، با چموخمهایش آشنایند، آزمون و خطا کردهاند و آموختهاند و حال آنقدر تجربه انباشتهاند که میتوانند سرریزِ آن را به دیگران نیز پیشکش کنند.دکتر سید مجید امامی و امیرمحمد اسماعیلی از این قبیلاند. هر دو را نیک میشناسم. دکتر سید مجید امامی همکارم در دانشگاه امام صادق بود و امیرمحمد اسماعیلی دانشجویم. چیزی که هر دو را برغم جایگاه متفاوتشان به یکدیگر شبیه میساخت، همین خصلت جهانیاندیشیدن بود. دکتر سید مجید امامی به اقتضای تحصیل، تدریس و تحقیق در رشته علوم ارتباطات اجتماعی، به خوبی میدانست پیوند با جهان بیرون از مرزها چه اهمیت فوقالعادهای دارد. لذا وقتی دانستم رایزن فرهنگی ایران در ایتالیا شده و بسیار منشأ اثر است، به غایت مسرور شدم. امیرمحمد اسماعیلی نیز از همان دوران کلاسها نشان داد قرار نیست یک دانشجوی معمولی باشد و سودای بلندپریدن در سر دارد. دست آخر همدانشگاهی خوشنام در چین را برای مقطع دکترا برگزید و به شرق دور عزیمت کرد.
برای دانشجوی جهانیشده
کتاب مهارتهای حضور در آکادمیای بینالمللی اثر مشترک دکتر امامی و امیرمحمد اسماعیلی، یک کتاب مهارتمحور و یک دستورالعملِ خوشنگاشت است که شما را گام به گام با اقتضائات و الزامات حضور در محافل علمی جهانی آشنا میکند. این کتاب برای آنان که میخواهند دریچهای رو به جهانیاندیشیدن بگشایند، غنیمتی باارزش است. کتاب را به دست بگیرید، آن را با نهایت دقت چندباره بخوانید و رهنمودهایش را یک به یک به کار ببندید. شک نکنید شما را به دنیای نوینی که تاکنون نمیشناختهاید، خواهد برد.
برای تهیه کتاب مهارت های حضور در آکادمیای بین المللی علوم انسانی کلیک کنید.
پاسخها