در دومین جلسه درس‌گفتار «آمریکا»، دکتر وحید سهیلی با تکیه بر کتاب آمریکا، خوانشی وجودی و نشانه‌شناختی از روح آمریکایی ارائه کردند. «بیابان» به‌عنوان کهن‌الگوی بنیادین آمریکا، فضایی نمادین و تهی معرفی شد که حتی کلان‌شهرهایی چون نیویورک را دربرمی‌گیرد. در ادامه، مفهوم «نقطهٔ محوشدگی» ــ که بودریار آن را از هنر عکاسی و نقاشی وام گرفته است ــ بررسی شد؛ جایی که معنا در افقِ سرعت، مصرف و بازتولید بی‌پایان نشانه‌ها ناپدید می‌شود.
بودریار انسان آمریکایی را «بدوی» می‌داند؛ انسانی رها از سنت و حافظهٔ تاریخی که هم‌زمان در اوج تکنولوژی و نوعی بدویت نوین زیست می‌کند. در پایان، مفاهیم «زمان آنی»، «سرعت» و «پوچی» به‌عنوان ویژگی‌های جهان آمریکایی تحلیل شدند؛ جهانی که در آن سرعت نه صرفاً یک ویژگی تکنیکی، بلکه نحوه‌ای از بودن است؛ وضعیتی که انسان را در جریان بی‌پایان حرکت و مصرف با خلأ و پوچی‌ای بنیادین مواجه می‌کند.