مقامات تهران موفق شدند آمریکا را وادار به امضای سندی کنند که حتی مقامات آمریکایی آن را تحقیرآمیز، شرم‌آور و یک تسلیم کامل توصیف کرده‌اند. توافق ایران، برخلاف ادعای کاخ سفید، دستاوردی برای آمریکا به همراه ندارد؛ چراکه واشنگتن چیزی به دست نمی‌آورد که پیش از جنگ نداشته باشد، در حالی که ایران تضمین‌های امنیتی، آزادی عمل در مسلح شدن به موشک‌های بالستیک و پهپادها، و صدها میلیارد دلار غرامت دریافت می‌کند. این توافق، ایران را به عنوان دولتی دین‌سالار با توانایی تنظیم ترافیک دریایی پس از ۶۰ روز عبور آزاد از تنگه هرمز باقی می‌گذارد.
ترامپ در نشست گروه ۷ با اظهاراتی متناقض، تحقیر آمریکا را تکمیل کرد. او گفت که اگر کشورهای دیگر موشک بالستیک دارند، برای ایران ناعادلانه است که نداشته باشد، در حالی که حذف همین موشک‌ها یکی از اهداف اصلی جنگ بود و هزاران ایرانی و ده‌ها آمریکایی برای آن جان باختند. همچنین او ادعا کرد که آمریکا می‌توانست بمباران را سه هفته، دو هفته، چهار هفته، دو سال دیگر ادامه دهد، اما در این صورت هرگز تنگه هرمز باز نمی‌شد، اعترافی صریح به ناتوانی نیروی دریایی آمریکا در انجام وظیفه اصلی خود.
تحقیر اما با شکست تفاوت دارد. تنها آمریکا تحقیر شده، در حالی که هر دو کشور فقدانی فاجعه‌بار را تجربه کرده‌اند. شکست آمریکا آشکار است: از دست دادن جایگاه و تایید این که یک کشور ثروتمند نمی‌تواند اراده خود را بر کشوری فقیر اما مصمم تحمیل کند.
ایران جنگ را برده است، یا دستکم آن را نباخته است. صلح در دسترس است و آینده نشان خواهد داد که آیا تهران از این پیروزی استفاده می‌کند یا خیر. آنچه مسلم است، تحقیر تاریخی آمریکا در برابر حکومتی است که تا پیش از این هرگز نتوانسته بود چنین دستاوردی را به نام خود ثبت کند.