تنها حدود ۱۵ هفته پیش بود که ترامپ، در اوج اعتمادبه‌نفس درباره اینکه جنگ با ایران چگونه پایان خواهد یافت، اعلام کرد: «هیچ توافقی با ایران وجود نخواهد داشت مگر تسلیم بی‌قید و شرط.» متن تفاهم اصلاً شبیه یک سند تسلیم نبود.
ایرانی‌ها از رویارویی با قدرتمندترین ارتش جهان نه‌تنها جان سالم به در بردند، بلکه چیزهای زیادی برای جشن گرفتن به دست آوردند.
متن «یادداشت تفاهم» نشان می‌دهد که ایران ممکن است به‌تدریج راهی برای اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز پیدا کند
بر اساس آن ایران می‌تواند میلیاردها دلار از دارایی‌های مسدودشده خود را دریافت کند.
ترامپ در آغاز عملیات گفته بود، هدف او نابودی کامل برنامه‌های هسته‌ای و موشکی، سقوط رژیم و ـ همان‌طور که بعداً اشاره کرد ـ کنترل آمریکا بر صنعت نفت این کشور بود.
شاید روشن‌ترین توضیح درباره اینکه چرا ترامپ می‌خواست این جنگ را سریع پایان دهد، از زبان خود او آمده باشد. او گفته بود نمی‌خواهد با هربرت هوور مقایسه شود؛ رئیس‌جمهور سی‌ویکم آمریکا که سقوط بازار و آغاز رکود بزرگ در دوران او رخ داد.
ترامپ سپس افزود اگر جنگ ادامه پیدا می‌کرد، جهان با کمبود ذخایر نفتی روبه‌رو می‌شد.
این ترکیب ـ آشوب اقتصادی و اختلال در بازار نفت ـ دقیقاً همان چیزی بود که ایرانی‌ها از آغاز جنگ آن را به‌عنوان قدرتمندترین سلاح خود می‌دیدند. آن‌ها این راهبرد را با دقت اجرا کردند و تنگه هرمز را بستند و تأسیسات پتروشیمی، کارخانه‌های آب‌شیرین‌کن، هتل‌ها و پایگاه‌های هوایی در سراسر خلیج فارس را هدف قرار دادند. بنا بر اعتراف خود رئیس‌جمهور، این راهبرد مؤثر واقع شد.
آنتونی بلینکن در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «تنها دستاورد آتش‌بس احتمالاً بازگشایی تنگه هرمز است که پیش از جنگ هم باز بود. و ما ظاهراً برای این کار به ایران پول هم خواهیم داد.»
سناتور بیل کسیدی نوشت: برنامه هسته‌ای ایران مهار نشده و ایران اکنون قدرت بیشتری بر تنگه هرمز و اقتصاد جهان دارد.