فارن پالیسی: دولت دوم ترامپ بسیار فراتر از آنچه بیشتر ناظران از جمله نویسنده انتظار داشتند، مخرب، آسیب‌ رسان و خطرناک بوده و جنگ نابخردانه با ایران این واقعیت را به وضوح آشکار می‌سازد. در نتیجه، هر کشور در جهان ناچار است دریابد چگونه با ایالات متحده‌ای که به طور فزاینده‌ای یاغی شده، کنار بیاید.
 ایالات متحده حالا مانند یک هژمون شکارچی رفتار می‌کند و از مواضع اهرم فشاری که طی دهه‌ها انباشته، برای بهره‌ کشی از متحدان و دشمنان بهره می‌برد. این رویکرد حاصل‌جمع‌ صفر به روابط با دیگران شامل دشمنی عمیق با نهادها و هنجارهای بین‌ المللی، رفتار عمدا متغیر، و تمایل به برخورد با مقامات دیگر کشورها با تحقیری آشکار است، در حالی که از بسیاری از آنها انتظار فروتنی و وفاداری دارد. پیامدهای جنگ ایران در سراسر منطقه و جهان نشان می‌دهد که دولت یا نمی‌فهمیده اقداماتش چگونه بر دیگر کشورها تاثیر می‌گذارد، یا به سادگی اهمیتی نداده است.
مشکل سوم این است که سیاست خارجی آمریکا حالا در دستان مجموعه‌ای از مقامات به طرز چشمگیری نالایق، از رئیس‌ جمهور گرفته تا پایین‌ترین رده‌ها، قرار دارد. نفوذ بین‌ المللی به عوامل بسیاری بستگی دارد، اما یکی از مولفه‌های کلیدی آن باور دیگر کشورها به این است که مقاماتی که با آنها سروکار دارند، باهوش، آگاه و عموما می‌دانند چه می‌کنند. آیا در سطوح بالای دولت ترامپ کسی را می‌توان یافت که شایسته این توصیف باشد؟ به نظر نویسنده خیر. پیش بردن سیاست خارجی کاری دشوار است، اما این دولت به صورت هفتگی مرتکب اشتباهات خودویرانگر می‌شود و همزمان بر خطاناپذیری خود اصرار می‌ورزد.
بدتر آنکه، برخی از این ویژگی‌ها پس از خروج ترامپ از قدرت به راحتی قابل اصلاح نخواهند بود، حتی اگر فردی با دیدگاه‌های کاملا متفاوت جایگزین او شود. ظرفیت نهادی دستگاه سیاست خارجی آمریکا در حال تخلیه شدن است، چراکه کارمندان مجرب بازنشسته یا اخراج می‌شوند و یا جایگزین نمی‌گردند یا با وفاداران ترامپ جایگزین می‌شوند. و از آنجا که پیکره سیاسی آمریکا عمیقا قطبی باقی مانده، دیگر کشورها باید نگران این باشند که آونگ سیاست میان افراطی‌ها در نوسان باشد.
آمریکایی‌ها، ترامپ را نه یک بار، بلکه دو بار انتخاب کردند و ممکن است باز هم فردی مشابه را انتخاب کنند. با این واقعیت، چگونه می‌توان به تعهدی که واشنگتن امروز می‌دهد یا در دولت دموکرات بعدی خواهد داد، اعتماد کرد؟